Halloween παρέα με την Yayoi Kusama

 

Tι σχέση έχει το Ηalloween και η ζωγράφος Yayoi Kusama?

Αγαπάνε και οι δυο τις κολοκύθες!

Ιδού τα τεκμήρια:

κλασική κολοκύθα για halloween

                                                        Έργα της Υαyoi Kusama

 

Η Kusama βέβαια από μικρή ηλικία αγαπούσε και τις βούλες. Τις ζωγράφιζε παντού και πάντα. Με αυτό τον τρόπο η φαντασία της καταλάβαινε τον κόσμο. Οι δάσκαλοι όμως των καλών τεχνών της είπαν πως οι βούλες της δεν ήταν και τόσο ωραίες. Καθόλου δεν απελπίστηκε! Γιατί πίστευε στον εαυτό της! Έφυγε τότε  από την Ιαπωνία και πήγε στην Νέα Υόρκη :

Και εκεί έκανε τα πάντα για να γίνει γνωστή η τέχνη της. Και τα κατάφερε!

Και έγιναν διάσημες  οι κολοκύθες της. 

 Και κυρίως οι κολοκύθες με βούλες.

Την ιστορία της Κusama την διαβάσαμε από το υπέροχο βιβλίο:

Και το Ηalloween τι σχέση έχει?

Τις …κολοκύθες?

Και πως τα παιδιά ήθελαν να κάνουμε κάτι για Ηalloween!

To κάναμε λοιπόν με το στυλ της Yayoi Kusama!

Tην κατασκευή την προτείνω ανεπιφύλακτα είναι πολύ εύκολη.

Βομβαρδισμός Αγάπης

 

Μια εικόνα λένε, είναι σαν χίλιες λέξεις. Πως μπορούν τα παιδιά να κατανοήσουν την τέχνη της φωτογραφίας και να μεταφράσουν την εικόνα σε χίλιες λέξεις?

 ..ήχους?

 Aισθήματα?

 Μυρωδιές?

Και σημαντικό! 

Να κλείσουμε το θέμα με έναν βομβαρδισμό.. χαράς και αγάπης…?

Ας το δοκιμάσουμε!

Άνθρωποι σε καιρό πολέμου:

Πώς νιώθουν? Τι σκέφτονται? Τι διαφορετικό έχουν από εμάς? Τι ίδιο έχουν με εμάς?

Τοπία σε καιρό πολέμου:

Τι ακούγεται? Τι μυρίζει? Πώς είναι ο ουρανός? Η φύση?

Άνθρωποι σε ειρήνη:

Τι ίδιο έχουν με εμάς? Τι διαφορετικό με τους ανθρώπους που έχουν πόλεμο? Τι κοινό έχουν?

Για το τέλος…

Να φτιάξουμε μια δική μας πόλη …και να την ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΟΥΜΕ???

ΟΟΟΟΧΙ με βόμβες που φέρνουν στενοχώρια βρε παιδιά , αλλά με βόμβες που κρύβουν μέσα τους…

"Καραμέλες κυρία! Ουράνια τόξα! Χαχα γέλια! Αγάπη! Φίλους!"

Ναι , ας βομβαρδίσουμε την πόλη μας με τέτοιες βόμβες!!

 

Και να ευχηθούμε αγαπημένοι μου μόνο τέτοιες να γνωρίσει η ζωή μας.

 

Aποκριάτικη Περιπέτεια Τέχνης

 

J. Miro

Ο τίτλος του έργου είναι « Το Χαμόγελο των Φλεγόμενων Φτερών» , πραγματικά ένας τέτοιος υπέροχος τίτλος μπορεί να ξεκλειδώσει πολλές φανταστικές ιστορίες τέχνης!

Εμείς εδώ όμως, ξεκινήσαμε να  δουλεύουμε  τον πίνακα με την ιδέα της Φίλιας Δενδρινού που τον οραματίστηκε ως κλόουν. Αρχικά, διαβάσαμε το βιβλίο της « Το Θαλάσσιο Τσίρκο» , στον οποίο και ο συγκεκριμένος πίνακας εμφανίζεται ως κλόουν. (Σύντομη παρένθεση: είναι υπέροχη η δραστηριότητα που προτείνει, να κολλήσουμε μια χαρτοταινία στο πάτωμα και να μεταμορφωθούμε σε ακροβάτες κλόουν, είτε κρατώντας μια ομπρέλα και χορεύοντας , είτε περπατώντας  σε αυτήν με τις μύτες των ποδιών κτλ. )

Έπειτα ζωγραφίσαμε τον δικό μας κλόουν. 

Σκοπός της δραστηριότητας είναι να εμπλακούν τα παιδιά σε μια βαθύτερη παρατήρηση του πίνακα καθώς το ζωγραφίζουν. Συνήθως αυτά κάνουμε , αλλά φέτος , χάρη στον μαθητή μου Αχιλλέα, το project πήρε άλλες καλλιτεχνικές διαστάσεις!

Στην ερώτηση μου, γιατί ο κλόουν δεν έχει πρόσωπο, μου απάντησε ότι το κεφάλι του είναι μια μπάλα που την πετάει στους ανθρώπους για να γελάσουν και κάνει πινγκ πόνγκ!

Υπέροχο?

Έτσι, σκεφτήκαμε να αφαιρέσουμε το κεφάλι μπάλα και να το κάνουμε πραγματικότητα.

 Φυσικά , ο ακέφαλος κλόουν μας έπρεπε να αποκτήσει και πάλι κεφάλι! Του δανείσαμε το δικό μας κάνοντας αστεία , πάντα χωρίς να μιλάμε γιατί οι κλόουν μάθαμε ότι κάνουν αστεία χωρίς λόγια!

Σας το δείχνω με το δικό μου κεφάλι (!!ντρέπομαι κάπως!!) γιατί δεν επιτρέπεται να φωτογραφήσω τα αστεράκια!

Και έπειτα σκεφτήκαμε.. τι θα γινόταν αν όλα τα κομμάτια του κλόουν πετούσαν προς τους ανθρώπους για να παίξουν μαζί τους?

Αφαιρέσαμε και τα υπόλοιπα κομμάτια και μας έμεινε αυτό!

Σε αυτό το σημείο, θυμηθήκαμε ότι ο Mιρο, δεν ζωγράφιζε τον κόσμο όπως είναι στην πραγματικότητα αλλά τον ζωγράφιζε  με τα μάτια της φαντασίας του!

Μήπως.. και εμείς μπορούμε να ανασυνθέσουμε τους δικούς μας κλόουν με την δική μας φαντασία?

Χρησιμοποιήσαμε τα κομμάτια του Μιρό και κάναμε τους δικούς μας κλόουν. Τους δώσαμε ονόματα και είπαμε τι αστεία έκανε ο κάθε κλόουν μας στο κοινό του τσίρκου!

Αυτό μας άρεσε πολύ!

Τέλος .. τα κομμάτια του κλόουν κουράστηκαν από τόσο παιχνίδι..!

Μήπως… να τα βοηθήσουμε να επιστρέψουν στον πίνακα?

Εδώ το δουλέψαμε σαν παζλ :

και επειδή υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός ποιος θα το κάνει ξανά και ξανά, πλαστικοποίησα τα κομμάτια για να το έχουμε στην τάξη μας για όσο καιρό θέλουμε!

Περάσαμε όμορφα και σας το προτείνουμε!

Και Καλές Απόκριες!

-Οι φωτογραφίες είναι από το Νηπιαγωγείο Συβότων και από το Νηπιαγωγείο Αμμοτόπου Άρτας

 

Αρχαιολογική Περιπέτεια Τέχνης

 

Στην τάξη μας αγαπάμε τους σούπερ ήρωες, 

μας αρέσει υπέρμετρα πολύ ο Σπάιντερμαν και φυσικά κι άλλοι πολλοί, αλλά ανακαλύψαμε ότι και στην χώρα μας έχουμε τους δικούς μας σούπερ ήρωες, 

όπως ο Οδυσσέας, που πολέμησε στην Τροία και μετά ταξίδεψε δέκα χρόνια με το πλοίο του για να επιστρέψει πίσω στο σπίτι του και κατά την διάρκεια του ταξιδιού του αντιμετώπισε απίστευτους κινδύνους και είχε περιπέτειες πολλές.

Πολλοί καλλιτέχνες επίσης στην αρχαία Ελλάδα αγαπούσαν τους σούπερ  ήρωες και τους ζωγράφιζαν, όχι σε  χαρτί όπως εμείς ζωγραφίζουμε τους Σπαιντερμαν μας αλλά σε βάζα που τα λένε οι αρχαιολόγοι αμφορείς.

Τι είναι οι αρχαιολόγοι?

Εξερευνούν και ανακαλύπτουν  αρχαίους θησαυρούς!

Να δούμε μια τέτοια ζωγραφιά πάνω σε έναν αμφορέα που κάποτε ένας αρχαιολόγος ανακάλυψε?

Ναι μια ζωγραφιά από έναν ήρωα, από τον Οδυσσέα που μας αρέσει!

Εδώ ο Οδυσσέας είναι δεμένος στο κατάρτι προσπαθώντας να αποτρέψει τον εαυτό του να μην μαγευτεί από το τραγούδι των σειρήνων. Τις σειρήνες τις βλέπουμε να πετάνε παντού γύρω του με την μορφή πουλιών.

Και τώρα η ερώτηση:

Ποιος θα ήθελε μια αρχαιολογική περιπέτεια τέχνης?

Να γίνουμε αρχαιολόγοι και να ανακαλύψουμε τους δικούς μας αμφορείς?

Και φυσικά όλοι θέλουμε!

Πρώτα πρέπει ως μικροί αρχαιολόγοι να διαβάσουμε οτι μπορούμε γύρω απο αυτό το θέμα. Και οι αρχαιολόγοι σπουδάζουν άλλωστε για χρόνια!

Έπειτα ξεκινάμε την δική μας ανασκαφή. Θα πάρουμε τα ειδικά μας εργαλεία και θα ξεθάψουμε από το χώμα τον θησαυρό μας

 Ωχ! Είναι σπασμένος ο αμφορέας μας?

Λογικό..τόσα χρόνια κρυμμένος στο χώμα.

Μα δεν πειράζει μπορούμε να τον συναρμολογήσουμε ξανά, σαν παζλ και να ανακαλύψουμε την εικόνα που έχει πάνω του!

Ας χωριστούμε σε ομάδες!

Και φυσικά να ζωγραφίσουμε τους δικούς μας αμφορείς!

Η αρχαιολογική περιπέτεια τέχνης παρα είναι ωραία για να τελειώσει εδώ!

Μήπως…να ανακαλύψουμε αληθινούς αμφορείς? Που μπορούμε να τους βρούμε?

Στο αρχαιολογικό μουσείο έχει αληθινούς θησαυρούς!

Ας πάμε να το εξακριβώσουμε!

Λοιπόν..μόνο σε εμάς δεν αρέσει η τέχνη στην αρχαία Ελλάδα αλλα και σε έναν ζωγράφο που τον λένε Γιάννης Γαΐτης και που είδε και αυτός  τον αμφορέα με τον Οδυσσέα και τις Σειρήνες και είπε θα το ζωγραφίσω ξανά με αλλα χρώματα , έτσι δηλαδή…

Γιατί το ζωγράφισε έτσι?????????????

Αυτή όμως είναι μια άλλη περιπέτεια τέχνης!

Η δράση πραγματοποιήθηκε στο νηπιαγωγείο Ανέζας Άρτας .

Xειμωνιάτικες ασκήσεις τέχνης!

 

Άσκηση πρώτη:

Στην τάξη μας υποδεχόμαστε το χειμωνιάτικο τοπίο του Pieter Bruegel !  

                                        "Κυνηγοί Στο Χιόνι"

Πρώτα ας γνωριστούμε με τον πίνακα

Ερωτήσεις γνωριμίας:

Γιατί οι άνθρωποι κρατάνε ξύλα? Από πού επιστρέφουν ? Γιατί οι γυναίκες έχουν ανάψει φωτιές? Πως καταφέρνουν οι άνθρωποι να περπατάνε στην λίμνη και να μην βυθίζονται?

Συνεχίζουμε με δραματοποιήσεις:

Επιλέγουμε κάποιο ρόλο- πρόσωπο του πίνακα και τον υποδυόμαστε.

"Μπορείς να βρεις ποιός είμαι?" Τα παιδιά με παντομίμα παίζουν τους κυνηγούς, τα παιδιά που κάνουν πατινάζ, τα σκυλάκια που τρέχουν στο χιόνι, τις γυναίκες που προσέχουν την φωτιά. 

Τέλος ..ώρα για ζωγραφική!

Μπορούμε να φανταστούμε την συνέχεια του πίνακα?

" Ζωγράφισα μια τεράστια φωτιά για να ζεσταθούν οι άνθρωποι"

 

Εναλλακτική άσκηση φαντασίας:

Συνεχίζουμε το έργο ομαδικά σε ένα μεγάλο πίνακα ( πίνακας σε Α3 εκτύπωση, φενιζόλ καλυμμένο με κάνσον χαρτί ).

Ας συζητήσουμε όλοι μαζί πως μπορούμε να συνεχίσουμε τον πίνακα.

Στην πόλη μας έχουμε επίσης λίμνη. Αναζητήσαμε φωτογραφίες από την λίμνη μας καθώς είχαμε την απορία αν είχε παγώσει ποτέ και η δική μας. Ανακαλύψαμε μια φωτογραφία του 1930 που η λίμνη είναι παγωμένη, ενώ τα παιδιά με κοντά παντελονάκια περπατάνε πάνω σε αυτή.

                                      Λίμνη Ιωαννίνων, 1930

 Βρήκαμε στην συνέχεια και άλλες φωτογραφίες πιο σύγχρονες. Αποφασίσαμε να τις εκτυπώσουμε και να τις εντάξουμε στον πίνακα μας. Έτσι η λίμνη του Bruegel  επεκτάθηκε με τις δικές μας φωτογραφίες. Ακόμη αποφασίσαμε στον ουρανό να πετάνε αεροπλάνα, πουλιά, πολύχρωμα φεγγάρια , να ζωγραφίσουμε κι αλλους κυνηγούς και να κάνουμε ένα τεραααστιο βουνό. Και πολλά σκυλάκια!

 

Άσκηση δεύτερη:

H χειμωνιάτικη βόλτα του Claude Monet

Αφηγούμαστε σαν παραμύθι την αγάπη του Monet για την φύση και τις βόλτες στην εξοχή. Και πως σε μια από αυτές τις βόλτες σε ένα χειμωνιάτικο τοπίο εμπνεύστηκε αυτό τον πίνακα:

Κάτι όμως λείπει από τον πίνακα..

Ο πίνακας νιώθει μοναξιά ..γιατί?

Φυσικά αφού δεν υπάρχουν ούτε άνθρωποι μέσα στον πίνακα , ούτε καν ένας πιγκουίνος, ούτε μια πολική αρκούδα.

Οι απαντήσεις των παιδιών πολλές!

Αποφασίσαμε να κάνουμε ένα δώρο στον πίνακα:  να ζωγραφίσουμε πάνω του παιδιά που παίζουν χιονοπόλεμο.

Προσθέσαμε όμως μια ακόμη άσκηση φαντασίας:

«Τα παιδιά έπαιζαν χιονοπόλεμο, όταν ξαφνικά..»

Πλέον οι ταξιδιώτες της τέχνης  δεν θα ζωγράφιζαν μόνο παιδιά που παίζουν χιονοπόλεμο, αλλά θα κατέστρωναν μια ολόκληρη ιστορία. Τι άραγε ξαφνικά συνέβη ?

«Ο χιονάνθρωπος που  έφτιαξαν τα παιδιά δεν ήθελε να λιώσει και έτσι φώναξαν τους πιγκουίνους να τον πάνε στο Νότιο Πόλο..»

Ναι.. υπήρξαν πολλές πρωτότυπες ιστορίες που τις παρουσιάσαμε όλες στην παρεούλα!

 

Τέλος τους πίνακες που δουλέψαμε με τα παιδιά  τους συνδυάσαμε με πολλές δικές μας ζωγραφιές για να δημιουργήσουμε ένα δικό μας παραμύθι! Το έχουμε στην βιβλιοθήκη μας και το καμαρώνουμε αφού και συγγραφείς είμαστε και εικονογράφοι αλλά και τα έργα μας είναι πλάι σε πολύ όμορφους πίνακες.

Καλό δημιουργικό Χειμώνα!

( Τα έργα ανήκουν στους μαθητές του νηπιαγωγείου Ανέζας Άρτας, Αμφιλοχίας και του Πολιτιστικού συλλόγου Περάματος Ιωαννίνων)

 

 

 

Όσα δεν φτάνει η αλεπού, την βοηθούν οι φίλοι

 

Έψαχνα ένα παραμύθι για μια αλεπού και σταφύλια και βρήκα μια διδακτική ιστορία με την διδαχή «Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια». Σκεφτήκαμε λοιπόν να την αλλάξουμε την διδαχή..να εξερευνήσουμε μια δική μας κατάληξη στην ιστορία και να εικονογραφήσουμε το παραμύθι μας. Έτσι με αφορμές τον πίνακα του John Bucknell Russel «Η αλεπού και τα σταφύλια» και φυσικά μια διδαχή που δεν ήθελα να την διδάξω, γράφτηκε η παρακάτω ιστορία. 

                             John Bucknell Russel «Η αλεπού και τα σταφύλια»

 

Ο πίνακας εμφανίζεται ως αφόρμηση συνοδευόμενος με την ερώτηση  προς τα παιδιά «Τι άραγε σκέφτεται η αλεπού κάτω από τα σταφύλια?» . Έπειτα διηγούμαστε την ιστορία και αν έχουμε δημιουργική διάθεση την εικονογραφούμε για να την έχουμε ως βιβλίο στη βιβλιοθήκη μας.

 

 

Στο δάσος μια αλεπού βόλτα πήγαινε πατώντας χαρούμενα τα κίτρινα τα φύλλα, μέχρι που το κεφάλι της σήκωσε και είδε μοβ σταφύλια.

«Μα πόσο θα ήθελα να φάω ένα τσαμπί σταφύλια!»

Ξεκίνησε τότε να πηδά , όσο ψηλά μπορούσε, μα όσο και προσπάθεια και να έκανε , να τα φτάσει δεν μπορούσε.

«Είμαι πολύ κοντή για να τα φτάσω , πρέπει άλλο τρόπο να βρω για να τα πιάσω»

Έχετε καμία ιδέα πώς να τα πιάσει?

Καθώς σκεφτόταν μια λύση, ένα σαλιγκάρι πρόσεξε πως την κοιτούσε.

Μήπως να την βοηθούσε?

Εσείς θα βοηθούσατε κάποιον αν ήθελε την βοήθεια σας?

«Αν σκαρφάλωνες πάνω μου κυρ σαλίγκαρε μήπως τα έφτανες εσύ για μένα? Σε παρακαλώ πολύ αν το θέλεις βοήθησε με!»

Ο κυρ σαλίγκαρος ένευσε με τις κεραίες του  και σύρθηκε πάνω στην ουρά της αλεπούς , μα δεν μπορούσε κι εκείνος να τα φτάσει.

Καθώς σκέφτονταν και οι δυο τώρα μια λύση, ένας σκαντζόχοιρος πρόσεξαν πως τους κοιτούσε.

«Αν σκαρφάλωνες πάνω μου κυρ σκαντζόχοιρε, μήπως τα έφτανες εσύ για μένα? Σε παρακαλώ πολύ αν το θέλεις βοήθησε με!»

Ο κυρ σκαντζόχοιρος ένευσε με τα αγκάθια  του και σκαρφάλωσε πάνω στο σαλιγκάρι , που είχε σκαρφαλώσει πάνω στην αλεπού και έπιασε το τσαμπί με τα σταφύλια.

Η αλεπού να φάει μόνη το τσαμπί με τα σταφύλια ή να το μοιραστεί με τα ζωάκια που την βοήθησαν?

(Είναι χαρά να μοιραζόμαστε με τους φίλους μας όσα αγαπάμε!)

Η αλεπού , το σαλιγκάρι και ο σκαντζόχοιρος έκατσαν κάτω από την κληματαριά και μοιραστήκαν το τσαμπί με τα σταφύλια.

Και καθώς μαζί το τρώγανε έγιναν φίλοι καλοί  και μάλιστα από τότε στο δάσος έγινε γνωστή η παροιμία

«Όσα δεν φτάνει η αλεπού, την βοηθάνε οι φίλοι»

Η εικονογράφηση έγινε απο τα χρυσά χεράκια του νηπιαγωγείου Ανέζας Άρτας. Επίσης στην πρωτότυπη ιστορία που εικονογραφήσαμε τα ζώα που συμμετείχαν ήταν πολυυυυ περισσότερα! Διασκεδάστε το με τους μαθητές σας και σκεφτείτε τα δικά σας ζωάκια!