Ηχητικές περιπλανήσεις στον πίνακα του Claude Monet

 Aς ζωντανέψουμε ηχητικά τον πίνακα του Claude Monet!

Δουλεύοντας με τα παιδιά το ταξίδι τέχνης « Πρωτομαγιάτικη βόλτα τέχνης στους πίνακες του Monet» https://taxidiatexnis.blogspot.com/2020/04/monet.html προέκυψε μια υπέροχη άσκηση φαντασίας και την μοιράζομαι:

Καθώς περιπλανιόμαστε με την φαντασία μας στο ανθοστόλιστο λιβάδι του Monet , ξαπλώνουμε και αφουγκραζόμαστε τους ήχους που ακούμε.

Οι μαθητές/τριες της τάξης μου άκουγαν πουλιά, μέλισσες και ένα παιδί άκουσε την Mαρία Κάλλας ( την οποία πρόσφατα ακούσαμε με αφορμή το βιβλίο Ολίβια).

Αποφασίσαμε έπειτα να χωριστούμε σε τρεις ομάδες και να φτιάξουμε την δική μας χορωδία. Μια ομάδα θα έλεγε ρυθμικά το Ζου Ζου της μέλισσας, η δεύτερη ομάδα θα επαναλάμβανε το Τσιου των πουλιών και η τρίτη ομάδα την Μαρία Κάλλας, επαναλαμβάνοντας ένα  ΑΑ . Έπειτα σκεφτήκαμε σε τι ρυθμικό μοτίβο θα τα επαναλαμβάναμε, για να υπάρξει αρμονία στο σύνολό. Αποφασίσαμε για αρχή ένα απλό μοτίβο:

Οι ομάδες επαναλαμβάνουν τον ήχο ρυθμικά σε μέτρημα 4/4, με σταθερό τέμπο (όπως ένα μεσαίο περπάτημα).

Παράδειγμα:

Μέλισσες: ζου – ζου – ζου – (παύση)

Πουλιά: τσιου – τσιου – τσιου- (παύση)

Maria Callas : αα – αα – αα – (παύση)

Μπορείτε να το συντονίσετε με ένα τύμπανο είτε με παλαμάκια.

Όταν πια τα παιδιά συνηθίσουν το σταθερό τέμπο , αλλάζουμε ρυθμό, είτε πιο γρήγορα είτε πιο αργά.

-Για περισσότερη διασκέδαση:

Ο μαέστρος δείχνει ποια ομάδα θα ακουστεί. Παράλληλα , ανάλογα   το ύψος που τοποθετεί το χέρι του (ψηλά, μεσαία, χαμηλά) συντονίζει  την ένταση του ήχου.

Το Κρυφό σχολειό του Νικόλαου Γύζη

 

Η αγάπη των ανθρώπων για τα γράμματα επέζησε και στους πιο δύσκολους χρόνους , στους χρόνους της τουρκοκρατίας : Όταν οι Τούρκοι ήταν αφέντες του τόπου αυτού και οι Έλληνες υπόδουλοι τους. Αλλά η αγάπη για τα γράμματα δεν έλεγε να υποδουλωθεί,  ακόμη κι αν  οι αφέντες έλεγαν πως τα σχολειά δεν έπρεπε να λειτουργούν. Οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπο να μορφωθούν , να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν τα ελληνικά γράμματα.

Το τραγούδι λέει..  "Φεγγαράκι μου λαμπρό , φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό, να μαθαίνω γράμματα..".

Έτσι, οι Έλληνες μικροί και μεγάλοι, σαν νύχτωνε , πήγαιναν στις εκκλησιές κρυφά, και με δάσκαλο τον παπά μάθαιναν τα ελληνικά γράμματα.

Ο Νικόλαος Γύζης εξυμνεί την αγάπη αυτή για τα γράμματα στον πίνακα « Το κρυφό Σχολειό».

Ποιος είναι ο δάσκαλος ? Από πού το καταλαβαίνουμε? Ας μιμηθούμε την στάση του σώματος του. Τι μπορεί να λέει?

Γιατί κάποιος κρατά φτερό? Γιατί δεν γράφει με στυλό?

Στο βάθος κάποιος κρατά όπλο. Γιατί?

Γιατί το σχολείο έχει τόσο σκοτάδι?

Σε τι διαφέρει αυτό το σχολείο από το δικό μας?

Και τέλος… να κάνουμε μια επίσκεψη στον πίνακα? Να βάλουμε τους εαυτούς μας μέσα?

Ας τους ζωγραφίσουμε και ας κάνουμε ένα ομαδικό κολάζ, κρατώντας τις βασικές φιγούρες του πίνακα.

H ιαπωνική τέχνη στο νηπιαγωγείο

 

Ένα μικρό μάθημα τέχνης εμπνευσμένο από τη φύση και την ιαπωνική τέχνη:

Στην Ιαπωνία κάθε άνοιξη οι άνθρωποι γιορτάζουν τα ανθισμένα δέντρα σε μια παράδοση που λέγεται Hanami : Ένα έθιμο που ακόμα και σήμερα διατηρείται και προσελκύει πλήθος τουριστών που απολαμβάνουν την βόλτα τους στα ανθισμένα δέντρα της Ιαπωνίας . Σε συνδυασμό με τα όμορφα ιαπωνικά χαρακτικά, όπου οι καλλιτέχνες αγαπούσαν πολύ να ζωγραφίζουν δέντρα σε άνθιση, δοκιμάσαμε κι εμείς να δημιουργήσουμε τις δικές μας αμυγδαλιές. Παρατηρήσαμε πώς τα κλαδιά απλώνονται και πώς τα μικρά λουλούδια γεμίζουν το δέντρο σαν μικρά σύννεφα. 

Περισσότερες εικόνες και πληροφορίες για το έθιμο Hanami :