Η αγάπη των ανθρώπων για τα γράμματα επέζησε και στους πιο δύσκολους χρόνους , στους χρόνους της τουρκοκρατίας : Όταν οι Τούρκοι ήταν αφέντες του τόπου αυτού και οι Έλληνες υπόδουλοι τους. Αλλά η αγάπη για τα γράμματα δεν έλεγε να υποδουλωθεί, ακόμη κι αν οι αφέντες έλεγαν πως τα σχολειά δεν έπρεπε να λειτουργούν. Οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπο να μορφωθούν , να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν τα ελληνικά γράμματα.
Το τραγούδι λέει.. "Φεγγαράκι μου
λαμπρό , φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό, να μαθαίνω γράμματα..".
Έτσι, οι Έλληνες μικροί και
μεγάλοι, σαν νύχτωνε , πήγαιναν στις εκκλησιές κρυφά, και με δάσκαλο τον παπά
μάθαιναν τα ελληνικά γράμματα.
Ο Νικόλαος Γύζης εξυμνεί την
αγάπη αυτή για τα γράμματα στον πίνακα « Το κρυφό Σχολειό».
Ποιος είναι ο δάσκαλος ? Από πού το καταλαβαίνουμε? Ας μιμηθούμε την στάση
του σώματος του. Τι μπορεί να λέει?
Γιατί κάποιος κρατά φτερό? Γιατί δεν γράφει με στυλό?
Στο βάθος κάποιος κρατά όπλο. Γιατί?
Γιατί το σχολείο έχει τόσο σκοτάδι?
Σε τι διαφέρει αυτό το σχολείο από το δικό μας?
Και τέλος… να κάνουμε μια επίσκεψη στον πίνακα? Να βάλουμε τους εαυτούς μας
μέσα?
Ας τους ζωγραφίσουμε και ας κάνουμε
ένα ομαδικό κολάζ, κρατώντας τις βασικές φιγούρες του πίνακα.
.png)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου